Mijn opa mijn Opa Mijn Pake

Gepubliceerd op 14 februari 2020 om 12:03

Mijn opa is pas overleden en,

Het was een verdrietig moment.

Hij was overleden, en ook al zag ik hem niet vaak omdat hij helemaal In Fryslan woonde en niet om de hoek.

Maar dat nam niet weg dat ik vaak aan hem dacht,

Hij was overleden en de eerste 2 dagen er na was hij erg aanwezig en opdringerig niet dat ik hem zag maar wel in mijn hoofd.

Het leek wel op stalken zo kon ik dat beter noemen.

Zelfs dingen uit mijn jeugd, die ik helemaal vergeten was liet hij mij weer herinneren, hoe wij in een kroeg stonden in Sexbierum, en hij dan iemand in zijn kont kneep en zo raar geluid er bij maakte en dan met zijn twinkel ogen stond te glinsteren en glunderen.

Dingen die ik was vergeten ik was toen 6 jaar oud.

Ik moest er wel om lachen oh ja dat was ook zo riep ik hard op..

Hoe ik mijn eigen zelf een keer op gesloten had in het hazenwind honden hok,

En hij er rijkelijk om moest lachen.

En dat ik voor straf toen het honden hok moest ontdoen van poep als straf ook nog eens.

Dat ik met mijn vriendje daar een hele tijd op zijn terrein in de caravan had geslapen.

En zo gingen de beelden maar door in mijn hoofd.

Het stopte niet hij bleef zich maar op dringen.

En normaal Als ik wat anders gaat doen schud ik dat wel weg maar bij mijn Pake ( opa ) lukte dit maar niet, het ging van kwaad tot erger zo erg dat ik als een dood vogeltje vooruit starend aan de eettafel zat.

En ik er na 2 dagen zo gek van werd dat ik op stond iedereen in huis mij aan keek, een Jeroen een Indy een Marcel van wat gaat die Jill nou doen??

Ik naar boven liep en heel mijn slaap kamer over hoop gooide om hem op nieuw in te delen en een muur te gaan behangen.

Er na de kamer Van mijn kinderen omdraaide roze en grijs behang haalde en zo alles boven over hoop gooide.

Marcel zei tegen Indy waar heeft Jill last van? Indy zei laat haar maar even gaan.

Na deze 2 dagen op zijn kop gezetten boven verdieping, en onder de behang lijm ik naar beneden kwam en zei zo die ben ik even kwijt.

Dit was de enigste manier om er van los te komen!

En dit boven staande dus vertelde aan iedereen thuis, en waarom ik dus de boven verdieping op zijn kop had gezet.

Toen kwam de dag van de crematie met heel veel moeite lukte het mij toch niet om mijn tranen te bedwingen..

Ik hield toch wel heel veel van hem en van de familie!

Maar dat hij zo dwingend was oei dat had ik nooit geweten.

Later toen ik dit aan mijn moeder vertelde kon zij inderdaad bevestigen dat dit inderdaad, zo was hij was...

 

Maar verder op de crematie stonden wij met de hele familie om zijn kist.

Zijn Lieve Vrouw Anke stond links tegen over mij dan kwam Jolanda en Stefan en daar naast Petra en Mieke.

Op de kop van de kist stonden kaarsen te branden!

Ik keek naar links van mij waar ome frank stond en rechts van mij mijn man Marcel.

Ik zag op eens rechts van Anke een, ja het leek op een vlindertje die heel langzaam fladderde in een soort van slowmotion achtig in een kleur geel heel helder het gaf een soort van licht het had de grote van tussen mijn duim en wijsvinger.

En opeens was het weg.

Nog geen tel later zag ik het boven de kaarsen richting Petra gaan, het fladderde boven Mieke.

Toen het mijn eigen opviel dat mensen mij aan stonden te zien wat ik nou aan het volgen was verstarde mijn blik deed ik mijn handen op mijn rug en kreeg ik een soort van weg trekker dat ik zowat door benen zakte.

De verdere dag heb ik de kleine licht gevende vlinder niet meer gezien of gemerkt van een soort van gestalk het was rustig gelukkig..


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.